DSİ XIV. Bölge Müdürlüğünün görev alanının en ilginç özelliği Asya ve Avrupa kıtaları üzerinde yer almasıdır. Asya ve Avrupa kıtalarını birbirinden ayıran İstanbul Boğazı aynı zamanda proje alanını da ikiye bölmektedir. Batıda, Avrupa yakasında en belirgin coğrafi yapılar doğal bir liman olan Haliç, Büyükçekmece ve Küçükçekmece lagün gölleri ve birbirini izleyen alçak tepeler arasında kalan küçük drenaj alanlarıdır.

Doğuda; Asya yakasında ise dik İstanbul Boğaz yamaçlarından sonra topoğrafik yapı, tepelerden dağ oluşumlarına doğru değişmektedir. Bölgedeki dağ oluşumları Doğuda Köroğlu Dağları ile 2378 metreye, Batıda ise Istranca Dağları ile 1031 metre kotlarına kadar yükselmektedir.

Bölgede Marmara ve Batı Karadeniz iklimi etkindir. Bu ılıman iklim kuşağında yazları sıcak ve az yağışlı, kışlar ise ılık ve yağışlı geçer. Topoğrafik yapı ve bölgede bulunan göl ve barajlar mevcut iklimi etkilemektedir. Kıyıya paralel olarak ve kıyı boyunca uzanan dağlar Karadeniz’den gelen yağmur bulutlarının iç kesimlere doğru hareketini engellemektedir. Bu nedenle kıyı kesimler iç kesimlere oranla çok daha fazla yağış almaktadır. Bölgede yıllık yağış 500 mm ile 1000 mm arasında değişmektedir. Yıllık ortalama yağış 781 mm dir. Toplam yağışın yaklaşık %85’i Eylül-Mayıs ayları arasında düşmektedir.

Bölgede ortalama sıcaklıklar 6.3^oC ~ 13^oC arasında değişmektedir. Hava sıcaklığının 0^oC nin altına düştüğü süreler kısadır. Ocak ayı sıcaklık ortalaması 5.4^oC, Ağustos ayı ortalaması 23.4^oC olan İstanbul’da yıllık ortalama sıcaklık ise 14^oC dir.

Bölgede etkin rüzgar Kuzey, Kuzeydoğu yönünden esmektedir. İstanbul için etkin rüzgar yönü Kuzey olmakla beraber, yıl içinde hava koşullarına ve mevsimlere bağlı olarak rüzgar yönünde değişiklikler olmaktadır. Kış aylarında kuzeydoğu, ilkbaharda Batı-Güneybatı, Nisan ve Mayıs aylarında Kuzeybatı ve Kuzey, Yaz aylarında Kuzey ve Kuzeybatı, Sonbaharda Güneybatı ve Kuzeybatı İstanbul’daki etkin rüzgar yönleridir.

Bölgenin yerleşim tarihi 4500 yıl öncesine kadar gitmektedir. Milattan önce 658 yılında kurulmuş olan İstanbul kenti, 2500 yıl önce ilk kentleşen ve 11. yüzyılda ilk metropol haline dönüşen kent ünvanlarına da sahiptir. Bugün ise Avrupa Kıtası’nın en büyük metropol kentlerinden biridir. İstanbul’a su sağlanması kentin tüm tarihi boyunca önemli bir sorun olmuştur. Roma ve Bizans İmparatorlukları dönemlerinde su, Belgrad ormanlarındaki pınarlardan sağlanmış, Kırkçeşme ve Halkalı tesisleri ile halka ulaştırılmıştır. Osmanlı İmparatorluğu döneminde de bu pınarlar kullanılmış, ayrıca 1620-1820 yılları arasında yapılan 7 adet alçak bend ile, yöredeki yüzeysel sular toplanarak kente verilmiştir. Kentin gelişimine bağlı olarak 1730 yılında yapılmış olan Taksim su tesislerinin yetersiz kalmaya başlaması sonucu 1881 yılında bir Fransız şirketine Terkos Gölünden kente su getirme görevi verilmiştir. Terkos sistemi bölgede basınçlı sistemle çalışan ilk su sistemi olmuş ve Cumhuriyet döneminde (1932 yılında devletleştirilinceye kadar) Fransızlar tarafından işletilmiştir. Sistem 1932 yılında İstanbul Sular İdaresi’ne devredilmiştir.

Cumhuriyet döneminde İstanbul ve civarında kentleşme ve sanayileşmede görülen hızlı artış, su gereksinimini de arttırmıştır. Özellikle 1950’li yıllarda görülen büyük göç hareketleri ile su sağlanması çalışmalarıda hızlanmıştır.